سوگند خورد و گفت به زلف معنبرم

باده لطیف نظم مرا بین که کلک چون

سرمست می خرامد بر روی دفترم

معشوق دلبرم چو خط دلبرم بدید

کز خط روزگار چنین خط دلربای

پیدا نشد ز عارض خورشید پیکرم

با این کفایت و هنرم در نهاد عمر