وین در زمین عافیت اعقاب خویش را

همچون لعاب پیله به خود بر همی تنم

وصف تو آن چنان که تویی هیچ کس نگفت

من کیستم چه دانم آخر نه من منم

تخمیست کز برای شرف می پراکنم

تا گردباد را نبود آن مکان که او

گوید که من به منصب باران بهمنم