من کیستم چه دانم آخر نه من منم

تو برتر از ثنای منی لاجرم سخن

همچون لعاب پیله به خود بر همی تنم

وصف تو آن چنان که تویی هیچ کس نگفت

وین در زمین عافیت اعقاب خویش را

تخمیست کز برای شرف می پراکنم

تا گردباد را نبود آن مکان که او