همچون لعاب پیله به خود بر همی تنم

گر از سر مدیح تو اندر گذشته ام

زین صد هزار خون معانی به گردنم

تو برتر از ثنای منی لاجرم سخن

وصف تو آن چنان که تویی هیچ کس نگفت

من کیستم چه دانم آخر نه من منم

وین در زمین عافیت اعقاب خویش را