ثنای تو به تحیر فکنده وهم مرا

ز لطف می ببرد آب کوثر و تسنیم

به خاکپای تو گر فکرتم به قوت علم

نطق زند مگرش جاه تو کند تعلیم

اگرچه نقطه موهوم را کند تقسیم

ورای لطف خداوند چیست لفظ خدای

زبان در آن نکنم کان تجاوزیست ذمیم