ورای لطف خداوند چیست لفظ خدای

نطق زند مگرش جاه تو کند تعلیم

ثنای تو به تحیر فکنده وهم مرا

اگرچه نقطه موهوم را کند تقسیم

زبان در آن نکنم کان تجاوزیست ذمیم

لطیفه ای بشنو در کمال خود که در آن

ملوک نه که ملک هم مرا کند تسلیم