اگرچه نقطه موهوم را کند تقسیم

به خاکپای تو گر فکرتم به قوت علم

نطق زند مگرش جاه تو کند تعلیم

ثنای تو به تحیر فکنده وهم مرا

ورای لطف خداوند چیست لفظ خدای

زبان در آن نکنم کان تجاوزیست ذمیم

لطیفه ای بشنو در کمال خود که در آن