ز بس خار هجر تو در دیده و دل

نظر بود در دیده ها بی تو پیکان

یکی از تف سینه در قعر دوزخ

یکی از نم دیده در موج طوفان

ز خونابه رخسارها چون گلستان

چنان روز بر ما سیه کرد بی تو

که کس مان ندیدی سپیدی دندان