که بر ذات تو گشت اقبال مفتون

ندادی دل به دنیی و به عقبی

نبستی وهم در والا و در دون

قضا تدبیر دور چرخ می کرد

قدر ساز وجود دهر می ساخت

که بر عرش تو شد اقبال مقرون

چو گیرد آتش خشم تو بالا