چو گیرد آتش خشم تو بالا

که بر ذات تو گشت اقبال مفتون

قدر ساز وجود دهر می ساخت

که بر عرش تو شد اقبال مقرون

نیابد از دو عالم نیم کانون

چو از تو بگذری نزدیک آن قوم

نبیند کس مگر محرور و مدفون