نیابد از دو عالم نیم کانون

قدر ساز وجود دهر می ساخت

که بر عرش تو شد اقبال مقرون

چو گیرد آتش خشم تو بالا

چو از تو بگذری نزدیک آن قوم

نبیند کس مگر محرور و مدفون

چه خیزد آخر از قومی که هستند