که بر عرش تو شد اقبال مقرون

قضا تدبیر دور چرخ می کرد

که بر ذات تو گشت اقبال مفتون

قدر ساز وجود دهر می ساخت

چو گیرد آتش خشم تو بالا

نیابد از دو عالم نیم کانون

چو از تو بگذری نزدیک آن قوم