کاضطراب مرا دهد تسکین

وقت کوچ است و عرصه تنگ و مرا

دل به تیمار چرخ راه رهین

نیست در سکنه زمانه کسی

تو کن احسان که هرکه جز تو بود

ننهد پای زانسوی تحسین

تا زمین را طبیعت است آرام