به دشتهاش ز بس کشته بعد چندین سال

چه زن چه مرد چه پیر و جوان چه شاه و چه داه

ز خون کشته چنانست رود مرو هنوز

که در گذار بمانند ماهیان ز شناه

عجب مدار که از خون بود نمای گیاه

ترا که دل به قضای خدای داد رضا

خدای عز و جل داشت زان قضات نگاه