ترا که دل به قضای خدای داد رضا

که در گذار بمانند ماهیان ز شناه

به دشتهاش ز بس کشته بعد چندین سال

عجب مدار که از خون بود نمای گیاه

خدای عز و جل داشت زان قضات نگاه

بلی بسوزد چشم قضا ز روی رضا

از آن به عین رضا می کند سوی تو نگاه