عجب مدار که از خون بود نمای گیاه

ز خون کشته چنانست رود مرو هنوز

که در گذار بمانند ماهیان ز شناه

به دشتهاش ز بس کشته بعد چندین سال

ترا که دل به قضای خدای داد رضا

خدای عز و جل داشت زان قضات نگاه

بلی بسوزد چشم قضا ز روی رضا