چون به جیحون برسیدیم ز من هوش برفت

عبده پیش نبشتستست بدین جوی و فداه

گفتم آری چو چنین است مرا باکی نیست

که ز ما منع نیاید ز شما استکراه

گفت لا حول و لا قوه الا بالله

باز از آن ساده دلیهای حکیمان آورد

چه کنم تا نکند مصلحت خویش تباه