چه کنم تا نکند مصلحت خویش تباه

چون به جیحون برسیدیم ز من هوش برفت

گفت لا حول و لا قوه الا بالله

باز از آن ساده دلیهای حکیمان آورد

رفت و بربست ازاری و به جیحون درجست

دست اندازان بگذشت به یک دم به شناه

باز بازآمد و گفتا که بدیدی سهلست