دست اندازان بگذشت به یک دم به شناه

باز از آن ساده دلیهای حکیمان آورد

چه کنم تا نکند مصلحت خویش تباه

رفت و بربست ازاری و به جیحون درجست

باز بازآمد و گفتا که بدیدی سهلست

درنشین خیز و مکن وقت گذشتن بی گاه

کشتی آورد و نشستیم درو هر دو به هم