باز بازآمد و گفتا که بدیدی سهلست

چه کنم تا نکند مصلحت خویش تباه

رفت و بربست ازاری و به جیحون درجست

دست اندازان بگذشت به یک دم به شناه

درنشین خیز و مکن وقت گذشتن بی گاه

کشتی آورد و نشستیم درو هر دو به هم

چون دو یار او همه یاری ده و من یاری خواه