چون دو یار او همه یاری ده و من یاری خواه

باز بازآمد و گفتا که بدیدی سهلست

درنشین خیز و مکن وقت گذشتن بی گاه

کشتی آورد و نشستیم درو هر دو به هم

او چو شیری به یکی گوشه کشتی بنشست

من سر اندر زن و بیرون زن همچون روباه

آخرالامر چو کشتی به سلامت بگذشت