فلکش پای سپر شد ملکش دست گرای

خواجه کل جهان آنکه خدایش کردست

جاودان بر سر احرار جهان بارخدای

آن فلک جاه ملک مرتبه کز بدو وجود

آنکه در خاصیت انصافش اگر خوض کند

سخن کاه نگوید ابدا کاه ربای

وانکه در ناصیه روز نبیند تقدیر