وانکه بر خاک درش رشک برد فر همای

آنکه بانقش وجودش ورق فتنه بشست

عالم نامیه بخش و فلک حادثه زای

آنکه از ابر کفش آب خورد کشت امید

آنکه پیش گره ابروی باسش به مثل

نام که زهره ندارد که برد کاه ربای

بر سر جمع بگویید که ای قدر ترا