آنکه پیش گره ابروی باسش به مثل

عالم نامیه بخش و فلک حادثه زای

آنکه از ابر کفش آب خورد کشت امید

وانکه بر خاک درش رشک برد فر همای

نام که زهره ندارد که برد کاه ربای

بر سر جمع بگویید که ای قدر ترا

آسمان پای سپر گشته زمین دست گرای