مانده از سیلی جاهت سر چرخ اندر پیش

نام که زهره ندارد که برد کاه ربای

بر سر جمع بگویید که ای قدر ترا

آسمان پای سپر گشته زمین دست گرای

گشته از طعنه حلمت دل خاک اندروای

خشک سال کرم از ابر کفت یافته نم

وای اگر ابر کفت نایژه بگشادی وای