گر شود پاس تو در ملک طبیعت محتسب

بزم را سائل نوازی رزم را کین آوری

بوستان ملک را چه از شبیخون خزان

تا چو چشم بخت تو بیدار دارد عبهری

آسمان انگشت ننهد تا ابد بر منکری

ور نشاندی نائبی بر چارسوی آسمان

زهره هرگز درنیاید نیز جز با چادری