زهره هرگز درنیاید نیز جز با چادری

گر شود پاس تو در ملک طبیعت محتسب

آسمان انگشت ننهد تا ابد بر منکری

ور نشاندی نائبی بر چارسوی آسمان

ابر می بارید روزی پیش دستت بی خبر

برق می خندید و می گفت اینت عاقل مهتری

ابر اگر از فتحباب دستت آبستن شود