برق می خندید و می گفت اینت عاقل مهتری

ور نشاندی نائبی بر چارسوی آسمان

زهره هرگز درنیاید نیز جز با چادری

ابر می بارید روزی پیش دستت بی خبر

ابر اگر از فتحباب دستت آبستن شود

قطره باران کند از هر حشیشی عرعری

معن و حاتم گر بدیدندی دل و دست ترا