ور نشاندی نائبی بر چارسوی آسمان

تا چو چشم بخت تو بیدار دارد عبهری

گر شود پاس تو در ملک طبیعت محتسب

آسمان انگشت ننهد تا ابد بر منکری

زهره هرگز درنیاید نیز جز با چادری

ابر می بارید روزی پیش دستت بی خبر

برق می خندید و می گفت اینت عاقل مهتری