اژدهای رمح تو خلقی به یک دم درکشد

بانگ شب خوش باد جان برخیزد از هر پیکری

لشکری را هیزم دوزخ کنی در ساعتی

ای تو تنها هم پناه لشکر و هم لشکری

وانگهی فربه نگردد اینت معجز لاغری

عقل با رمح تو فتوی می دهد اکنون که چوب

شاید ار ثعبان شود بی معجز پیغمبری