عقل با رمح تو فتوی می دهد اکنون که چوب

ای تو تنها هم پناه لشکر و هم لشکری

اژدهای رمح تو خلقی به یک دم درکشد

وانگهی فربه نگردد اینت معجز لاغری

شاید ار ثعبان شود بی معجز پیغمبری

خنجرت سبابه پیغمبرست از خاصیت

زان به هر ایما چو مه از هم بدرد مغفری