چراغی کش تو باشی نور با مردن چه کار او را؟

نمیرد هر که در گیتی تو باشی یادگار او را

اگر نه دامن از گوهر بریزد چون فلک شاید

که هر صبحی تو برخیزی چو خورشید از کنار او را

دلم لعل لبت بر دست، اگر پوشیده می داری