که هر صبحی تو برخیزی چو خورشید از کنار او را

نمیرد هر که در گیتی تو باشی یادگار او را

چراغی کش تو باشی نور با مردن چه کار او را؟

اگر نه دامن از گوهر بریزد چون فلک شاید

دلم لعل لبت بر دست، اگر پوشیده می داری

من اینک فاش می گویم! به نزدیک من آر او را

مجو آزار آن بیدل، که از سودای وصل تو