دلش پیوسته در بندست و جان در زیر بار او را

دلم لعل لبت بر دست، اگر پوشیده می داری

من اینک فاش می گویم! به نزدیک من آر او را

مجو آزار آن بیدل، که از سودای وصل تو

سر زلفت پریشانی بسی کرد، از به چنک آید

بده تا بی و بر بند و به دست من سپار او را

بحال اوحدی هرگز نکری التفات اکنون