سر زلفت پریشانی بسی کرد، از به چنک آید

من اینک فاش می گویم! به نزدیک من آر او را

مجو آزار آن بیدل، که از سودای وصل تو

دلش پیوسته در بندست و جان در زیر بار او را

بده تا بی و بر بند و به دست من سپار او را

بحال اوحدی هرگز نکری التفات اکنون

چو می گویی، غلام ماست، یاری نیک دار او را