در آب و گل ز آدم خاکی نشان نبود

تا بر زمین عشق نیابد نظیر ما

پستان خود به مهر بیالود و دوستی

روز نخست دایه که می داد شیر ما

کغشته شد به آب محبت خمیر ما

دلبر ز آه و ناله من هیچ غم نداشت

دانست کان شکار نیفتد به تیر ما