کغشته شد به آب محبت خمیر ما

پستان خود به مهر بیالود و دوستی

روز نخست دایه که می داد شیر ما

در آب و گل ز آدم خاکی نشان نبود

دلبر ز آه و ناله من هیچ غم نداشت

دانست کان شکار نیفتد به تیر ما

زان دل شکسته ایم که بر دوست بسته ایم