چاره بجز صبر نیست، کان رخ چون آفتاب

نعره برآرد امام، در غلط افتد خطیب

گر بکشم خویش را در طلب وصل تو

سود ندارد، که نیست کار برون از نصیب

دل برباید، مگر دیده بدوزد لبیب

دل منه، ای اوحدی، زانکه به شهر کسان

جور کشد بی سخن عاشق و آنگه غریب