دل منه، ای اوحدی، زانکه به شهر کسان

سود ندارد، که نیست کار برون از نصیب

چاره بجز صبر نیست، کان رخ چون آفتاب

دل برباید، مگر دیده بدوزد لبیب

جور کشد بی سخن عاشق و آنگه غریب