دل برباید، مگر دیده بدوزد لبیب

گر بکشم خویش را در طلب وصل تو

سود ندارد، که نیست کار برون از نصیب

چاره بجز صبر نیست، کان رخ چون آفتاب

دل منه، ای اوحدی، زانکه به شهر کسان

جور کشد بی سخن عاشق و آنگه غریب