دگر بیایم و خدمت کنم به جان و سرت

درون خانه چو ره نیست، چاره آن دانم

که: آستانه پرستی کنم چو خاک درت

هزار بار گر از خدمتم برانی تو

گر التفات به زر دیدمی ترا روزی

ز رنگ چهره خود در گرفتمی به زرت

تو بسته ای کمری بر میان به کینه من