گر کنم رندی، روا باشد، که در سن شباب

بعد ازین با زلفش ار چون شانه نتوانم نشست

عقل عیبم می کند: کافسانه خواهی شد به عشق

گو: همی کن، من بدین افسانه نتوانم نشست

محتسب داند که: سالوسانه نتوانم نشست

اوحدی، گو، زهد خود می ورز، من باری به نقد

بشکنم پیمان، که بی پیمانه نتوانم نشست