اوحدی، گو، زهد خود می ورز، من باری به نقد

گو: همی کن، من بدین افسانه نتوانم نشست

گر کنم رندی، روا باشد، که در سن شباب

محتسب داند که: سالوسانه نتوانم نشست

بشکنم پیمان، که بی پیمانه نتوانم نشست