محتسب داند که: سالوسانه نتوانم نشست

عقل عیبم می کند: کافسانه خواهی شد به عشق

گو: همی کن، من بدین افسانه نتوانم نشست

گر کنم رندی، روا باشد، که در سن شباب

اوحدی، گو، زهد خود می ورز، من باری به نقد

بشکنم پیمان، که بی پیمانه نتوانم نشست