بس نبود این درد و رنج عشق هر باری که هست؟

ماهرویا، در فراق روی چون خورشید تو

آهم از دل بر نمی آید، ز بیماری که هست

بار دیگر هجر با ما دشمنی از سر گرفت

بی لب جان پرور و روی جهان افروز تو

نیست ما را هیچ عیبی، گر تو پنداری که هست

سر عشق و راز مهر و کار حسن آرای تو