سر عشق و راز مهر و کار حسن آرای تو

بس نبود این درد و رنج عشق هر باری که هست؟

بی لب جان پرور و روی جهان افروز تو

نیست ما را هیچ عیبی، گر تو پنداری که هست

هیچ کس را حل نمی گردد، ز دشواری که هست

دیگری را کی خلاصی باشد از دستان تو؟

کاوحدی را می کشی با این وفاداری که هست