تن آشفته دل ز جان برداشت

از تنم رسم آن کمر برزد

وز دلم نسخه دهان برداشت

جان و جانان چو هر دو دوست شدند

بر گرفت از لبش به زور و بزر

همه کامی که می توان برداشت

اوحدی را چو زور و زر کم بود