ای بسا! نیش کزان غمزه فروشد به دلم

دم نیارد که زند پیش لب خاموشت

شهر پر شور شد از پسته شکر پاشت

دهر پر فتنه شد از سنبل نسرین پوشت

خود به کامی نرسید از دهن چون نوشت

دارم اندیشه که: یک بوسه بخواهم ز لبت

باز می ترسم از آن خوی ملامت کوشت