باز می ترسم از آن خوی ملامت کوشت

ای بسا! نیش کزان غمزه فروشد به دلم

خود به کامی نرسید از دهن چون نوشت

دارم اندیشه که: یک بوسه بخواهم ز لبت

سخن اوحدی، از خود همه مرواریدست

هیچ شک نیست که: بی زر نرود در گوشت