خود به کامی نرسید از دهن چون نوشت

شهر پر شور شد از پسته شکر پاشت

دهر پر فتنه شد از سنبل نسرین پوشت

ای بسا! نیش کزان غمزه فروشد به دلم

دارم اندیشه که: یک بوسه بخواهم ز لبت

باز می ترسم از آن خوی ملامت کوشت

سخن اوحدی، از خود همه مرواریدست